Dzisiaj ok godz. 14 rozpoczeliśmy pierwsze w tym roku ćwiczenia w terenia. W programie było m.in. prowadzenie bicykla jedną reką, jazda na wprost, parkowanie pod mcdonaldem na młocinach a w drugiej cześci dnia nieco bardziej zaawansowe ewolucje jak: jazda z górki bez kręcenia korbą oraz lekki skręt w prawo i lewo. Uff, cieżko było, jutro cd. manewrów w terenie zabudowanym i mniej zabudowanym. Sezon rowerowy 2009 uważam za otwarty;-))

Ce

A... bo o tym urlopie to dlugo by opowiadać. Już się przeterminował.
Za to mam teraz ulubioną trasę rowerowo - niedzielnę, taką że hej... Nad Zegrze. Miód nie wypas.

Za trasą nad Zegrze kolega Erwin lobbował już od dawna. Tymczasem pomykaliśmy z Ce regularnie trasą do Powsina, której każdy nie tylko kilometr, ale i metr znamy zbyt dobrze, ewentualnie ślimaczyliśmy się do Lasu Młocińskiego, tak tylko... po powietrze. No... od czasu do czasu ekstra wypad do Puszczy Kampinoskiej lub inne takie szaleństwa.

Ale wreszcie nadszedł ten dzień. :-) Ruszyliśmy leniwe pupy, włączyliśmy kompa i wytyczyliśmy trasę Żoliborz - Zegrze. W sumie to całkiem blisko się okazalo być. W obie strony w porywach do 50 km (jeśli zrobilibyśmy jakiś objazd). Od tamtej niedzieli jest to moja osobiście ulubiona trasa, którą przemierzamy zamiast trasy do Powsina (z żoliborza odległość jest bardzo podobna).

Którędy to:

Ruszając ze stacji Metro Marymont, ulicą Potocką zjechaliśmy na Kępę Potocką. Stamtąd ścieżką rowerową podążyliśmy ku wielkiemu i strasznemu mostu ;-) Grota - Roweckiego. Absolutnie nieprzyjaznemu rowerzystom i pieszym. Przyznam, że gdyby nie obecność Ce... bałabym się jechać.

Mostem należy jechać lewą stroną. My wchodzimy na most przy stacji Neste, przy trasie - Wybrzeże Gdyńskie - potem prosto przed siebie w kierunku Żerania.

Zaraz za Wisłą z mostu poboczem opada sobie nielegalna ścieżka, jeszcze przed ślimakami zjazdowymi. Tą ścieżką, przy boisku, dojeżdżamy do skrzyżownia - tutaj w miejscu, gdzie kończy się ulica Jagiellońska, zaczyna Modlińska, obok centrum Auchan, skręcamy w ulicę Elektronową (prostopadłą do Jagiellońsko-Modlińskiej, przejazd pod wiaduktem).

Jedziemy do końca ulicy Elektronowej, docierając do torów kolejowych . Trzeba przejechać przez tory, aby dostać się do ulicy biegnącej środkiem, pośród torów. Jest to stara i mało używana droga PKP. Wreszcie można się rozpędzić... Jedziemy nią cały czas aż do trasy głównej na Nieporęt (przy Cargo Sped m.in). 

Przekroczywszy trasę (jest to ul. Marywilska), po kocich łbach wjeżdżamy wreszcie na szlak rowerowy nad Zegrze (ul. Proletariatczyków). Na szczęście jest tabliczka. Szlak biegnie prawie cały czas wzdłuż Kanału Żerańskiego. W pewnym momencie wyjeżdża się na ulicę (Białołęcka), ale i tak wtedy warto jechać po prostu przed siebie, na nosa, dojeżdża się do pętli 104, cały czas główną drogą i znowu wpadamy na szlak rowerowy do Nieporętu (nadal jest to ul. Białołęcka, jak wynika z mapy). Szlak po prawej stronie Kanału, w kierunku Zegrza kończy się dość niespodziewanie podjazdem na mostek, na Kanale. W tym miejscu należy przenieść się na lewą strone Kanału. I prosto przed siebie, po ok 13 km. docieramy do Nieporętu. Szlak kończy się przy torach kolejowych. Przejeżdżamy pod nimi, tam już kurzą się samochody na ul. Zegrzyńskiej. 

Wybieramy kierunek na Białobrzegi, przy stacji benzynowej skręcamy w lewo (Aleja Wojska Polskiego).

Wreszcie... Port Pilawa i ... ryby! Miętus z frytkami i surówką... solidnie zasłużony :-) Lub coś moze innego? Wybór jest spory.

Trasa długości: 24 km w jedną stronę wg licznika, 

Czas: 1 h 10 minut (osiągnięty wczoraj)

Średnia prędkość: 19 km/ha (sporo ludzi :(()

Prędkość maksymalna: 42 km/h 

czas oczekiwania na rybę: 25 minut

Smak: bezcenny, ponadczasowy. 

Znalezisko stoi w sklepie rowerowym na wystawie sklepu rowerowego w Warszawie (ul. Krasińskiego, skrzyżowanie z Popiełuszki):

Wieksze obrazki można sobie oblukać tutaj

... litery bolą, człek zaczyna rozglądać się za jakimś siodełkiem. No więc siodełka osobiście dzielę na kanapy i nie-kanapy, czyli zaczynając od tych szerokich: siodełka do rowerów holenderskich, trekingowych w kierunku wąskich MTB i szosowych. Szerokie siodła, ot np.: takie

ku takim kosmicznym deseczkom:

Wbrew pozorom takie siodełko może być bardzo wygodne - potrzebne są po prostu dobre spodenki ROWEROWE grubym wkładem - 'pampersem' - dzięki którym jazda jest wyjątkowo przyjemna.
Najbardziej znane i najchętniej kupowane siodełka do rowerów MTB i szosowych (bo takie głównie mnie interesują ;)) to siodełka włoskie: Selle Italia , Fi'z:ik. Inne przykładowe: Bontrager , Specialized. Niestety są też najdroższe. Bardzo wielu producentów rowerów ma swoje własne siodełka. Warto wybrać takie, które będzie naprawdę dla nas komfortowe. Doświadczyłam tego, co się dzieje po 80 km na niewygodnym siodełku (Scape4 wkładane do większości rowerów Cube).. nikomu nie polecam....
Spodenki rowerowe (np.: Foxa czy Berknera, także Scotta - zaznaczam, ze to dwie różne półki cenowe i jakościowe, Foxy można znaleźć m.in w sklepach Intersport) to nie zbytek lanserów - są szyte w taki sposób, że nie powodują dodatkowego ucisku na krocze szwami i dobrze wentylują skórę.

W pewnym dość znanym warszawskiem sklepie rowerowym kupowałam stojak - konkretnie w ostatnią sobotę. Musiałam dość długo czekać, ponieważ cała obsługa sklepu skupiła się przy kasie, zafascynowana... czym? Sumą, jaką nabijali. Kleint kupił rower... ale jakie rower... o ten:

źródło

A tutaj Scott Scale LTD 2008 na stronie producenta .

Cena katalogowa wynosi prawie 23 tysiace PLN.

Zapewne taki rower sprzedaje się raz na sezon, może dwa razy... Tyle, że to nawet nie jest rower na pełnym zawieszeniu... Pana, który rower kupił, na pewno na niego stać (choć nie stać na takie rowery bardzo wielu zawodników), szkoda tylko, że obsługa sklepu nie uprzedziła go, że karbon użyty do produkcji ramy i bardzo wielu innych elementów w tym rowerze, jest wytrzymały na przeciążenia, ale jednocześnie paradoksalnie bardzo kruchy, pęknie nawet od uderzenia większym kamieniem. Oczywiście dyrektorowi z zawodu (lub komuś o takim stanowisku) nie wypada jeździć na czymś tańszym, jednak mam cały czas takie przekonanie, że pan "rozgotowana kluseczka" o wadze ok. 90 kilo, o nóżkach równie białych, jak siodedło Selle Italy będzie wygladał po prostu śmiesznie. Myślę też sobie, że sprzedawcy powinni chyba uwzględnić jego wagę, bo maksymalna waga zawodnika jeżdżacego na karbonowym, leciutkim rowerze nie powinna przekraczać 80 kg (jeśli mnie pamięć nie myli :/) Lans ma swoje granice, nieco tańszy rower, chociażby z dwoma amorami (O i dla lansu FOXy lub nawet DT Swiss!), ale po prostu rozsądnie "dobrany" do osoby świadczyłby dużo bardziej na korzyść...

Od dzisiaj rower nie bedzie się już pętał po mieszkaniu, kupiła stojak... o taki :

Na zdjęciu widać stojak Ce i jego rower... mocno zakurzony... ;-)

Błe... obrosłam tłuszczykiem przez zimę, rower kurzył się na strychu u rodziców, rower Ce stał grzecznie u nas w mieszkaniu i tylko mruczał z cicha na kurz, którym się pokrywał.
Nie ma się co oszukiwać - anty-noga doszła już do siebie - dla tych co nie wiedzą tutaj info.
Mogę jeździć znowu. :-) na zachętę kupię sobie stojaczek ;-) No to się zbieram...

z tej okazji piosenka:

Bee Gees